محمد رادينمحمد رادين، تا این لحظه: 21 سال و 3 ماه و 29 روز سن داره

خاطرات من و رادين

اولین برف بعد از سالهادرشیرازدر تاریخ 6/12/1390

داریم کم کم نزدیک عید میشویم وجالبتر اینکه امشب که شب یکشنبه است باهم رفتیم کمی خرید کنیم که باران تبدیل به برف شد و شما کلی خوشحال شدید وروی ماشین هم عرض چند دقیقه که برگشتیم پر ازبرف شده بود ما زودتر برگشتیم تا شما به درسهایتان برسید دیروزهم روز مهندس بود وماروز پنج شنبه رفتیم بندرعباس تا کنار بابایی باشیم وروز جمعه شب برگشتیم خیلی خوش گذشت روزت مبارک بابایی این گل هم تقدیمش میکنیم از راه دور وبرایش همیشه ارزوی سلامتی میکنیم بندر که بودیم اول رفتیم هتل هرمز که اتاقمان رو به دریا بودو واقعا منظره زیبایی بود با هم خرید هم رفتیم روز جمعه هم رفتیم منزل اقای پریخواه پیش یزدان که یک سال از شما کوچکتر برای شام هم رفتیم منزل دوست من ولی وقتی بابا...
7 اسفند 1390

بازدیداز موزه حیوانات شیراز درتاریخ 27/11/1390

امروز من وشماوبابایی صبح با هم رفتیم موزه حیوانات که در انجا حیوانات رابه طور خیلی جالبی خشک کرده بودندجالبتر اینکه شما بااینکه اطلاعات زیادی در رابطه با حیواناتی که انجا بود نداشتی میگفتی بابا از من فیلم بگیر تا درباره حیوانات اینجا توضیح بدهم بعد به شکل جالبی یواشکی از من اسم دقیقشونو میپرسیدی و مثل گزارشگرهادرباره شان توضیح میدادی همه افراد انجا نگاهت میکردندوتعجب میکردن بابایی هم به طور جدی ازپسر پروفسورش فیلمبرداری میکرد امروز باران شدیدی می باریدوماتا ساعت 8شب بیرون بودیم وتو ماشین خوابت بردوقبلش میگفتی چقدر میگردید من درس دارم نگو اقا رادین خوابت گرفته بود البته به خوش خوابی معروفی که مثل بابایی هر موقع اراده کنی می خوابی راستی درس...
27 بهمن 1390

اشنايى

من و بابايى از دو شهر مختلف هستيم و به طرزجالبى با هم اشنا شديم وخاطرات شيرينى با هم داريم ودوران فراموش نشدنى كه وقتى به ياداون روزهاى خوب ميافتيم هردوى مادوست داريم كه اگرمى شدبازهم به ان روزها برگرديم البته عزيزكم الان هم با وجود نه سال زندگى مشترك ذره اى از علاقه ما به هم كم نشده و روز به روز به هم وابسته تر ميشويم مخصوصا كه من در اين شهر غريب هستم وفكر ميكنم من بيشتروابسته به بابايى شده ام سرت رادرد نياورم وحاصل اين عشق زيباتوعزیز دلمی                                  &nbs...
26 بهمن 1390

گم شدن رادين در بازار بندرعباس

هر موقع ٢٢بهمن ميشه و ياداون روز ميافتم دنياتوى سرم خراب مى شود چه روز بدى بود پدرو مادروبرادروخانم برادرهمسرم براى تعطيلات امده بودند منزلمان فرداى ان روز تصميم گرفتندكه اول به بازار بروندوبعدشام ببريم اب گرم گنو عزيزكم اون موقع شير پاستوريزه ميخوردى وبابايى به خاطراينكه سرگرم مهمانها شد يادش رفت برايت شيربگيردالبته چون براى اولين بار بودكه پدرومادرش به بندرعباس امده بودند كمى دستپاچه شده بودويه كوچولو از من وتو غافل شده بوداون موقع نانايى شما يك سال و هفت ماهت بودونوپا و شيطون بودى بعدازظهر كه شد همگى با هم رفتيم بازاراوزيها تا مهمانها خريدكنندمن ومامان جون وزن عمو مريم پشت سرشماوبابايى واقا جون وعموبوديم باباوعموواقاجون رفتندداخل يه مغازه...
26 بهمن 1390