گم شدن رادين در بازار بندرعباس

هر موقع ٢٢بهمن ميشه و ياداون روز ميافتم دنياتوى سرم خراب مى شود چه روز بدى بود پدرو مادروبرادروخانم برادرهمسرم براى تعطيلات امده بودند منزلمان فرداى ان روز تصميم گرفتندكه اول به بازار بروندوبعدشام ببريم اب گرم گنو عزيزكم اون موقع شير پاستوريزه ميخوردى وبابايى به خاطراينكه سرگرم مهمانها شد يادش رفت برايت شيربگيردالبته چون براى اولين بار بودكه پدرومادرش به بندرعباس امده بودند كمى دستپاچه شده بودويه كوچولو از من وتو غافل شده بوداون موقع نانايى شما يك سال و هفت ماهت بودونوپا و شيطون بودى بعدازظهر كه شد همگى با هم رفتيم بازاراوزيها تا مهمانها خريدكنندمن ومامان جون وزن عمو مريم پشت سرشماوبابايى واقا جون وعموبوديم باباوعموواقاجون رفتندداخل يه مغازه كه لوازم تلفن داشت ما هم با كمى تاخير پشت در مغازه ايستاديم يكباره بابا از در مغازه بيرون امدوبه من گفت رادين كجاست من گفتم رادين پيش من كه نبود دستش در دست شما بود بابا گفت نه من گذاشتم تا بيايد پيش شماخلاصه وروجك امده بودى ويواشكى از زير دست ما رد شده بودى و رفته بودى صفا سی تی غافل از اينكه من بدبخت چه حالى داشتم تو اون شلوغى مانده بوديم كجا را بگرديم من مثل ديوانها سرك تو هر مغازه اى مى كشيدم خلاصه هر كى به يك طرف رفت سه باربعداز گشتن دور هم جمع شديم و هر كى به اون يكى نگاه مى كرد ولى خبرى ازت نبود دنيا تو سرم چرخيد و افتادم روى زمين يك لحظه فكردنيا بدون تو را نمى توانستم تصور كنم مردن در لحظه برايم بهتر بوداصلا به فكر عموت نبوديم كه هر بار جمع شديم او نبود يكباره مريم زبانش بند رفت گفت ااامييين وقتى پشت سرم را نگاه كردم ديدم بغل عموت هستى دنيا را بهم دادند يكباره بغلت كردم ومثل ديوانه ها به هيچ كس نميدادمت الان كه اينهارا مى نويسم بغض راه گلويم را بسته و بعد ازشش سال هنوز به ياد اوردنش عذابم ميده خدا نكند هيچ پدر و مادرى اينچنين لحظه هاى تلخى را تجربه كنندوبابايى خواست بغلت كند من تو را بهش ندادم بهم حق بده ادم خودخواهى نبودم ولى من بابايى را مقصر ميدانستم بايد به من ميگفت كه دست شما را ول كرده وگذاشته تا پيش من بيايى خلاصه خنده دار اينجا بود كه تو اون لحظه مامان جونت قهركرده بود كه چرا رادينو به پسرش ندادم و از خير خريد گذشتند و به طرف گنو رفتندو بابايى از غصه گم شدنت بازم يادش رفت براى شما شير بگيره وهمگى غير از من وشما رفتند داخل اب هر جا رو گشتم نتوانستم برايت شير پيدا كنم چون انجا فقط يه دكه تنقلات داشت و ناچاربرايت بيسكويت خريدم بابا و اقا جون از اب بيرون امدند و داشتند چاى مى خوردند من رفتم نشستم واز اينكه بابا سراغى از مون نگرفت ناراحت بودم گفتم خدايا احترام مهمان واجب ولى نه اينكه ادم خانواده خودشو فداى مهمان كنه البته بابايى بيش از حد زحمتتو كشيده والآن ازت سوال ميكنم من و بيشتردوست دارى يا بابايى رو ميگى بابايى رو نامردمامان چقدرتو غريبى غصتو خوردم خلاصه بعدي رفتيم خانه ولى همه ازدست من ناراحت بودند عوض اينكه ازغفلت پسرشان ناراحت باشند اينم درد غريبى ولى شما و بابايى كه با من هستيد غريبى را حس نمى كنم البته دست اخر بابايى از منو شما معذرت خواست وتا الان هم خيلى حواسش به من وشماست غفلت جوانى بود مانى اينونوشتم تا بعدا در هر شرايطى كه بودى اول حواست به خانوادت باشه گل پسرم ديگه هيچ وقت من وبابايى را نگران نكن باشه گل شيطونم حقم از خدا پسر شيطون خواستم بهم داد تاوانشم پس دادم٠!